Nakakasawang Bumili ng Banana Q

Araw-araw ganito ang eksena.

Tuwing gigising ka sa umaga, ‘yun at ‘yun ang ringtone ng alarm mo. Magpapa-inin ka ng limang minuto sa kutson, kahit na bente minutos na lang ang natitirang oras at leyt ka na sa klase. Makakatapatan mo ng mukha ang mga boardmates mong nagkukuskos pa ng mata at nagpapahid ng panis na laway. Papatayin ang alarm, tapos pipikit ulit. At ikaw, mag-iinit ng tubig para mag-kape.

Nakakaumay din pala. Bakit kasi ang tagal mo?

‘Pag namataan mong pitong minuto na lang ang palugit sa’yo ng wall clock mo para mailigtas ang unang mong klase, saka ka lang kakaripas sa bilis. ‘Yung tipong ala-Flash sa bilis. Makakalimutan mo ang module at ball pen mo, pero hindi ang pagpupulbo. Maiiwan mo ang mainit mong kape at iinumin na lang pag-uwi kung kailan malamig na. Lalabas ka na sana ng pintuan, kaso naalala mong hindi mo pa suot ang I.D mo. Magba-babay ka sa mga boardmates mo, at agad silang tutugon ng “Ingat!” (most spoken lines, ever). Tapos ayun, lalakad ka na ng mabilis na parang walang pakialam sa mundo. Walang pakialam sa nadadagasan mong tao.

Nakakaumay nga talaga. Kasi naman ang tagal mo.

Tititigan ka ng guard kung suot mo ang I.D mo kahit na sobrang obvious naman talaga. Makakasalubong mo ang mga kakilala, kaklase, kangitian, at namamlastik sa’yo. Wala eh, ganon siguro talaga. Kahit saan may epal. Tapos dadaan ka ‘dun sa may shortcut papunta sa department mo. Aakyat ka sa hagdan para sumugod sa naga-agaw buhay mong klase. Tapos wala pa pala ang propesor niyo. Hihinga ka ng malalim “Wooooh!” sabay upo at mangongopya ng assignment sa katabi mo.

Nakakaumay, pramis. Ang tagal mo!

Hanggang sa makapasok ka sa class room niyo. May babati, may hindi. May ngingiti, may ngiti-ngitian. Tipid lahat sa classroom, pansin ko. Tipid ang kooperasyon, tipid ang pundasyon.  Kodiks na nga lang ata ang hindi tinitipid. Sasama ka sa mga kaibigan mo, tapos ‘di ka magsasalita. Wala lang. Sasama ka lang. Ngingiti ‘pag nag-jojoke sila. Tatawa kapag may nagpapatawa. Iimik ‘pag tinatanong. Boring no? May pagkakataon din namang parang hyper ka at absuwelto sa mga problema. Pag ganun ang vibes, ayos.

Nakakaumay naman. May hinihintay pa ba ako?

Tapos ‘yun, everyday quiz. Ay.. “quizzes” pala. ‘Pag ‘di nakapag-aral, hahanap at hahanap ng paraan para pumasa. Ako? Depende sa mood. Depende kung nakapag-aral o hindi. Pag labasan ng grades, nataasan ka pa nung kumapi-peyst ng sagot mo. Mawawala ka na sa huwisyo  para mag-aral at dadaanan na lang sa tindahan para bumili ng Banana Q. Pero mababadtrip ka ulit dahil sa sobrang daming asukal ng Banana Q. Bibili ka ng tubig. Bibili ka ng Milo para bukas ng umaga. Bibili ka ng Downy. Bibili ka ng mga walang kwentang bagay. Pagsisisihan mo pero gagawin  mo ulit bukas.

 Nakakaumay, darating ka pa ba?

Araw-araw ganito. Ganito dito. Gusto ko ng umuwi sa amin. Manahan kung saan nakakahinga ako ng maluwag. Malayo sa landas ng panghuhusga, kalungkutan, kapootan, at pagpapanggap. Pero bakit parang habang hinihintay kita, tila lalo kang tumatagal. Lalo kang lumalayo. Ayaw mo ba?

Bakasyon, iintayin kita. Sana bilisan mo ha?

2 comments

  1. thegreatestperhapsofapaperboy · April 3, 2013

    lament ng mga my summer class.. haha, much appreciated, mararanasan ko n din yn next yr (yun ay kung makakapagshift ako)….🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s