Noong bata pa ako, naiinggit ako sa mga kalaro kong marunong magbisekleta. Panay ang karera sa kalsada, wari mo’y mga ibong kakaalpas pa lamang sa hawla, nagliliparan sa lansangan. Naisip kong magpabili kay tatay ng bisekleta para makasabay ako sa mga kalaro ko. Nagpaturo ako kay tatay, sabi ko gusto kong matuto. Tumango lang siya, at binanggit niyang sisimulan na namin ang pageensayo bukas.

Agad akong nagtatalon sa tuwa! Sa wakas, magkakaroon na rin ako ng sariling bisekleta!

Kasisikat pa lamang ni haring araw, higit-higit ko na ang braso ni tatay papunta sa garahe kung saan naroroon ang nakaparadang bisekleta. Inuulit ulit ng aking mga bibig ang pagsambit ng “Tara na tatay! Turuan mo na ako..”

Hindi kataasan ang bago kong bike. Hindi rin naman mababa, sakto lang sa aking puwetan. Hawak ang aking mga kamay habang nagbibisekleta, nasa likod ko si tatay, laging nakasuporta. Tinuraan ako ni tatay ng mga pangkaraniwang style sa pagmamanubela. Pero gusto ko, nasa likod ko lang siya, naka-angkas at naka-alalay sa akin.

Hanggang sa natuto na akong tuluyan sa pagpapadyak ng bisekleta.

Sabi ni tatay, “Anak, kaya mo ng mag-isa”,

Nagsalubong ang dalawa kong kilay, at nag-ngit ngit sa galit. Kaya itong si Tatay, nilambing ako at pinangakuang ibibili ako ng plastic balloon.

Lumipas ang mga linggo, araw-araw kami ni tatay sa parke. Nagagawa ko na ang mga tricks ng mga kalaro ko Masaya ako kasi magaling na akong mag-bisikleta. Pero hindi pa rin nawawala sa pagkaka-alalay ni tatay sa likod ko. Hawak pa rin niya ang kamay kong nagkokontrol sa manubela.


“Anak, magaling ka na! pwede ka nang magbisekleta kahit wala ako..”

“Ayoko ‘tay! Gusto ko nasa likod lang kita..”

Tumango lang si tatay at napailing.

Linggo ng umaga, inagapan naming lalo ni tatay sa parke. Sabi niya kasi, hindi kami pwedeng magpahapon dahil sisimba kami. Tinanong niya uli ako,

“Anak, kaya mo na bang mag-bisekletang magisa?”

Agad kong isinagot ang kunot kong kilay at matang naguunahang magpatulo ng luha.Ngumiti si tatay, at sinabing “Kalimutan mo na yun anak, tara na!”

At nagliwanag muli ang aking mukha.

Masaya kami ni tatay na nagbibisikleta sa parke. Sinubukan kong lumampas sa kwadrado ng parke ng maiba naman ang tanawin sa aking panigin. Sinubukan kong tumawid sa kalsada.

Lalong natuwa si tatay sapagkat ang galing ko na raw. Nasundan pa ng maraming eksibisyon. Hanggang sa di ko namalayan, nakasalubong ko ang isang humaharurot na dyip sag awing kanan. Hindi ko alam kung anong preno ang
kakapitan ko, nawala bigla sa isip ko ang mga turo ni tatay. hanggang sa ipinihit ko ang preno sa kanang kamay ko at tumilapon kami ni tatay sa puno.

Nawalan ako ng malay; nakita ko ang mga gasgas sa aking binti, gayun na din sa aking kamay. Masakit ang sariwa kong mga sugat noon. Natuklap sa pagkakabunggo sa mabatong lapag. Lumingon-lingon ako sa paligid. Kinapa-kapa ko ang hangin. Naisip ko agad si tatay,

“Asan ka, ‘tay?” Paglingon ko sa aking likuran, natagpuan ko si tatay. Tumambad ang umaagos nitong dugo sa kanyang ulo.. Nangilid ang luha sa aking mga mata.“W-Wala na si tatay..” Hindi na nagpaawat ang aking mga luhang walang laban. masakit ang sugat ko, subalit mas masakit ang dinanas ko kasama ang aking ama.

Ngayon ‘tay, pwede ka ng bumitaw.


“Without pain, …

“Without pain, how could we know joy?’ This is an old argument in the field of thinking about suffering and its stupidity and lack of sophistication could be plumbed for centuries but suffice it to say that the existence of broccoli does not, in any way, affect the taste of chocolate.”
― John Green, The Fault in Our Stars



I have always had a hard time befriending people. I tend to isolate myself out of fear of rejection, prejudice or ultimately, being abandoned. I don’t give myself a lot of credit for being strong even though I know I am. I am trying to learn to trust in people as that is the sole reason my relationships don’t work out–whether friendships or being lovers. 

I do not know how to put my total faith in people or decide if they are worthy enough to have that much. In reference to my last girlfriend, I really trusted in what she told me, in the moment, but if doubt set in later down the road, I would let the doubt win without a second thought. I know now that is the underlying basis for all of the wrong actions I did to her. I let my subconcious fear drive me to…

View original post 151 more words

A Soldiers Poem

The anxiety is overwhelming, nothing to calm my nerves except write.  Writing is the only outlet I have left in this world where people have become so alien to me.  I’ll throw these words to the world in the hopes I’m not alone but I don’t have time.  I don’t have time to explain it all, how much it bothers me.  Or I do have the time but I just don’t have the mind to explain how many lives I’ve taken.  I don’t care to share all the dirty little secrets of War.  It consumes me to the point of no avail.  I would try to talk to someone because I desperately want to but the words escape me in the moment.  As the words are formed in my mind and try to speak them aloud apart of me begins to doubt everything about myself.  I don’t understand the point…

View original post 541 more words

Children Learn What They Live

1825-international-children39s-day-special-collectionNo one can escape from what yesterday procured to us.

I still remember those days wherein my right neon slipper always lost its mind and go over to my left foot all the times. How my cute-inky desk is often filled with story books and Abakada‟s all the way. And who could forget sucking in Stick-O, assumes as it is a postulate cigarette on my little mouth. It is fun to live in a world of manifold toys scattered around our small universe. Unlike today, our existence is perpetually facing a head-scratching stress and pressure.

Now, let us try to go back in time where we just learned to skip on counting. Let us ride on a sluggish timeline as it swallows our innocence in different swirls of dimension.

Let‟s be child again, momentarily.

I was four years old when I learned to read, write, and count. Through the endless loads of booklets trapped my desk, no doubt I learned. I can‟t forget what my mom used to tell me “Hindi ka makakapaglaro hangga’t hindi ka natututong mag-sulat..” It was horrible, I guess, knowing you can‟t play your lutu-lutuan or habulan until you finished something. So the deathless practice of writing A to Z and counting one to one hundred became my usual routine.

I entered pre-school level with the age of 5. I saw my classmates weeping their eyes radically as they sniff with their clogged nose. I wrinkled my forehead and leave a smirk. Why are they crying? Are we in a sitcom of soap opera so they scratched their reddish eyes in their distress and embrace their mother‟s leg ridiculously?

Our mind has goal to achieve a tattoo-like star that our teacher marked when we are said “very good” in the class. It was fun because besides of playing, you can also do sleeping, and sometimes the best idea is chatting like we are murmuring with our newly known words. I seldom use my pencil. And even if I get a chance to grab hold of it, I would only do things that technically insult its main purpose like poking my classmate or tapping my classmate‟s head.

In a very young age, I also get to experience to enter in guidance office. If you‟ll insist me asking why, well I just cut my classmate‟s long hair, invite my classmate in a boxing fight, and spit gluey saliva on a face of my bully classmate.

Majority of people never know I was bullied before. It may sound like a plot of an action movie, but I suffered before from skin allergy that created a scar, not only on my skin, but also in my heart. I‟d like to thank them; ironically, because of them I became stronger now. But the unwanted outcome arises when I grew up because today, I am afraid to take risks, as well as being hurt. I am afraid to face the crowd or to socialize broadly. It feels like it suffocates me hardly through my narrow throat back to my stomach. It‟s always a big deal for me to be embarrassed. Fear is a traitor. It consumes my ego. Maybe someday, it will turn fine.

Being stumbled and bruised, breaking glasses such varieties of breakable stuffs. “Children,” as they say. Time flies so fast like a snap of my fingers. Maybe some of us are easily annoyed when we encounter these different scenarios and we come not to know what meaning it conveys us. Coping up every day, we learned. Children learned what they live. The world is full of obstacles. Obstacles that taught us golden lessons that we can carry wherever we‟ll go.

Is it funny right? Today, like a child, we also fell from our feet to the ground. We get hurt, embarrassed, and offended. We might cried from our mothers and ask for help. I‟m just thankful „coz we are no longer sucking our pacifiers from our craving mouths. No fixation, I guess?

And the rest was history.

Kung Bakit Kailangang Sumubok


At ito na nga. Wala na akong choice kundi sumulat. Subok lang, baka sakaling may mautong magbasa. Subok lang, nagpapanggap bihasa sa pamamagitan ng pagtitipa ng keyboard. Subok lang, baka nga ito’y huli na.

Late akong dumating sa klase. Natural, nagtanong ang titser. “Nasaan ang assignment mo Ms. Lopez?,” sabi. Ay anak ng periodic table naman o’oh! Nakalimutan ko kakamadali sa bahay. Letse! “Nakalimutan ko ho mam,” Menopausal pa mandin ata ‘to si mam. Pero sabi ng kaklase ko, nadadaan naman si Mam sa pakiusapan. Ano ba, susubukan ko bang makiusap na mamaya na lang ako magsusulit? Ayaw. Nakakahiya. Baka wisikan lang niya ako ng laway habang pinapagalitan. Kaya ayun, bawas ng points sa class card.

Pumunta ako sa bilihan ng mumurahing sapatos. Wala na kasi akong matinong sapatos bukod sa limang taon and still counting ko na rubber shoes. Sumubok at sumukat ako ng isa, dalawa, tatlo, hanggang sa umabot ng sampung sapatos na naka-display sa tindahan. At oo, sa wakas, may napili na ako. Kulay itim na sapatos na may red at gray na sintas. “Miss, anong biggest size niyo nito?” Agad kong tanong. 9 ang sabi ni ate, sakto.

Sa paglilinga-linga ko, may nakita akong mas babagay sa paa ko. Kaso kasalukuyang kumukuha na si ate ng stock ng nauna kong napili. Nakakahiya naman kung papabalikin ko pa siya. Baka mapagod siya. Pero hindi.. mas maganda talaga ‘tong pangalawa kong napili! Subukan ko kayang sabihin? ‘Wag na, ayus na ‘yung nauna. Kunukuha na e. baka ibato niya sa akin ‘yun ‘pag nagkataon.

May nanligaw sa akin, ayos pumorma, matalino, mabait. Gusto niya ako, gusto ko siya. Kumbaga eh wala nang patumpik tumpik pa. Pero hindi ko sinubukang palalimin pang lalo ang aming pagsasama. Iniisip ko kasi, baka masaktan lang ako. Baka kagaya siya ng mga lalakeng dinadaing ng mga babae sa station ni Papa Jack. Baka magmukang tanga, baka mapahamak. Kaya ‘yun. Walang kwenta ang love life ko.

Isang araw may nakita akong nakapaskil sa may gilid ng eskelahan. “Looking for talented dancers! Audition now!” Marunong ako sumayaw pero asusual, hindi ako sumubok. Konti lang naman pipiliin nila. Susubok pa ba ako?

Pauwi na ako sa bahay. Bitbit ang nangangatog kong mga paa. may narinig akong sigaw. Malakas. Parang nanay na nanganganak. Tinalasan ko ang pandinig, sa may bandang kanan ko. oo tama, sa may kanan. May vetsin na naiwan sa may kalye. Nahulog siguro sa bayong.

 May nakita akong tatlong kalalakihan na nakaitim. Ang dalawa’y nakahubad. Oh Diyos ko! Pinagsasamantalahan nila ang isang batang babae! Susubukan ko sanang puntahan, kaso naduwag ako, baka isunod nila ako sa kanilang pulutan. Kaya tama ka, tumakbo na lang ako.

Pagdating ko sa bahay, balisa sila mommy. Bakit?  Dahil gabi na ako umuwi? Nagpaalam naman po ako ah. Pero kung minsa’y makakalimutin na talaga to si Mommy.

“Ma, ano pong problema?” tanong ko.

At parang may tumarak na itak sa dibdib ko ng malaman ko ang dahilan.

 “Nawawala ang kapatid mong si Abby, inutusan ko lang ‘yun bumili ng vetsin eh,”