Nakakasawang Bumili ng Banana Q

Araw-araw ganito ang eksena.

Tuwing gigising ka sa umaga, ‘yun at ‘yun ang ringtone ng alarm mo. Magpapa-inin ka ng limang minuto sa kutson, kahit na bente minutos na lang ang natitirang oras at leyt ka na sa klase. Makakatapatan mo ng mukha ang mga boardmates mong nagkukuskos pa ng mata at nagpapahid ng panis na laway. Papatayin ang alarm, tapos pipikit ulit. At ikaw, mag-iinit ng tubig para mag-kape.

Nakakaumay din pala. Bakit kasi ang tagal mo?

‘Pag namataan mong pitong minuto na lang ang palugit sa’yo ng wall clock mo para mailigtas ang unang mong klase, saka ka lang kakaripas sa bilis. ‘Yung tipong ala-Flash sa bilis. Makakalimutan mo ang module at ball pen mo, pero hindi ang pagpupulbo. Maiiwan mo ang mainit mong kape at iinumin na lang pag-uwi kung kailan malamig na. Lalabas ka na sana ng pintuan, kaso naalala mong hindi mo pa suot ang I.D mo. Magba-babay ka sa mga boardmates mo, at agad silang tutugon ng “Ingat!” (most spoken lines, ever). Tapos ayun, lalakad ka na ng mabilis na parang walang pakialam sa mundo. Walang pakialam sa nadadagasan mong tao.

Nakakaumay nga talaga. Kasi naman ang tagal mo.

Tititigan ka ng guard kung suot mo ang I.D mo kahit na sobrang obvious naman talaga. Makakasalubong mo ang mga kakilala, kaklase, kangitian, at namamlastik sa’yo. Wala eh, ganon siguro talaga. Kahit saan may epal. Tapos dadaan ka ‘dun sa may shortcut papunta sa department mo. Aakyat ka sa hagdan para sumugod sa naga-agaw buhay mong klase. Tapos wala pa pala ang propesor niyo. Hihinga ka ng malalim “Wooooh!” sabay upo at mangongopya ng assignment sa katabi mo.

Nakakaumay, pramis. Ang tagal mo!

Hanggang sa makapasok ka sa class room niyo. May babati, may hindi. May ngingiti, may ngiti-ngitian. Tipid lahat sa classroom, pansin ko. Tipid ang kooperasyon, tipid ang pundasyon.  Kodiks na nga lang ata ang hindi tinitipid. Sasama ka sa mga kaibigan mo, tapos ‘di ka magsasalita. Wala lang. Sasama ka lang. Ngingiti ‘pag nag-jojoke sila. Tatawa kapag may nagpapatawa. Iimik ‘pag tinatanong. Boring no? May pagkakataon din namang parang hyper ka at absuwelto sa mga problema. Pag ganun ang vibes, ayos.

Nakakaumay naman. May hinihintay pa ba ako?

Tapos ‘yun, everyday quiz. Ay.. “quizzes” pala. ‘Pag ‘di nakapag-aral, hahanap at hahanap ng paraan para pumasa. Ako? Depende sa mood. Depende kung nakapag-aral o hindi. Pag labasan ng grades, nataasan ka pa nung kumapi-peyst ng sagot mo. Mawawala ka na sa huwisyo  para mag-aral at dadaanan na lang sa tindahan para bumili ng Banana Q. Pero mababadtrip ka ulit dahil sa sobrang daming asukal ng Banana Q. Bibili ka ng tubig. Bibili ka ng Milo para bukas ng umaga. Bibili ka ng Downy. Bibili ka ng mga walang kwentang bagay. Pagsisisihan mo pero gagawin  mo ulit bukas.

 Nakakaumay, darating ka pa ba?

Araw-araw ganito. Ganito dito. Gusto ko ng umuwi sa amin. Manahan kung saan nakakahinga ako ng maluwag. Malayo sa landas ng panghuhusga, kalungkutan, kapootan, at pagpapanggap. Pero bakit parang habang hinihintay kita, tila lalo kang tumatagal. Lalo kang lumalayo. Ayaw mo ba?

Bakasyon, iintayin kita. Sana bilisan mo ha?

Gasgas mula sa aking bisekleta

Natagpuan ko ang sarili kong nagbibisekleta sa malawak na kalsada sa aming bayan. Natutumba ako, at babangon rin. Naluluha tuloy ako sa sakit.

Simula ng mag-bakasyon, panay suntok at apir ang inabot ko sa kapatid kong si Chito. Biro nga sa amin ni nanay, ganito daw pala kami maglambingan. Pipikunin ko siya, mapipikon siya, at ayun, maglalaro na kami ng wrestling. Hindi ko madalas makita si Chito, kay lola kasi siya nakatira. Ako naman, kay nanay. Hiwalay na kasi ang nanay at tatay namin, kaya hiwalay din kami ng tirahan. Tuwing bakasyon na nga lang kami nagkikita eh. Madalas ko tuloy mamiss itong si Chito.

Nagsisimula kaming mag-bisekleta sa parke tuwing alasais ng umaga. Ito ang nagsisilbing ehersisyo naming tuwing umaga. Racing kami mula sa bahay hanggang parke. At dahil sa mas malaki kesa sa kanya ang biwas ko, ako ang laging panalo. At ang matalo, manlilibre ng pandesal at milo. Yan ang usapan.

Araw-araw kaming nagka-karera sa kalsada. Naghahabulan na parang pusa at daga sa daan. Tawanan, kulitan, asaran. Yan  ang samahan namin ni Chito. Kahit na hindi na kami madalas magkita, sinisigurado naming sulit ang mga pagkakataong magkasama kami.. Naglilinis kami ng bahay tuwing umaga. Siya ang taga-walis at ako naman ang taga-mop. Tapos magpapatug-tog kami ng malakas sa bahay, at hahawakang parang gitara ang walis at mop na gamit namin Tinutulungan niya rin akong magluto ng tanghalian, siya ang pinaga-gayat ko ng mga gulay at karne. Nadala na kasi akong mag-pasaing sa kanya eh, lagi kasing sunog. Kapag magmemeryenda, sabay kaming pupunta sa ihawan at bibili ng isaw at dugo. Bibili pa kami sa tindahan ng Tang Orange. Tapos manunuod kami ng pelikula sa gabi habang nag-ngangata ng kut-kutin. At dahil nakakatakot ang madalas naming panuorin, magka-akap kaming natutulog habang nakatalukbong ng kumot. Sabay ngaw-ngaw ng “awooooo” at tatawa.

Sumapit ang kaarawan ni Chito. Mabuti na lang at natama tuwing bakasyon ang birthday  niya, kaya lagi akong present sa handaan. Ibinili ko siya ng second hand na bisekleta sa dati kong kaklase. Natuwa naman siya dahil mukhang bagong-bago pa ang binili kong mountain bike, kumikislap pa ang manubela. Yun nga lang, hindi ko na magagawang samahan siyang mag-bisekleta dahil pasukan na naman. Kailangan ko na namang lumisan at lumayo ng panandalian.

Sa tuwing lalabas ako sa pintuan ng aming bahay para umalis, namamataan ko ang lungkot sa kanyang mga mata. Pero kapag tinititigan ko siya, dumi-dila lang siya at tatawa na parang nakakaloko. Akala niya hindi ko pansin ang kalungkutan niya.

“Ate, pag-uwi mo, bike ulit tayo ha,” sabay suntok ng sunod-sunod sa aking braso.

“Oo naman, dapat manalo ka na,” sinundan ko ng mabigat na tawa.

Ilang linggo pa lang bago ako umalis sa bahay ay nakatanggap ako ng tawag galing sa kanya. Naggamit na kaya niya yung binili kong bisekleta?

Chito calling..

“Hello? ”

“Apo.. Wala na si Chito.. Nabangga siya ng bus sa kalsada kanina habang nag-bibisekleta.. Hindi na kinaya sa ospital.. Si lola ito..”

“….”

Hindi ako makaimik. Naputol ng ilang Segundo ang dila ko. Pinipigilan ang malalakas na sigaw at iyak na nakakulong sa aking dibdib. Pilit inihihinto ang dumudulas na mga luha sa nagiinit kong mga mata. Nagiintayan kami ni lola kung sino ang unang iiyak, pero ako rin ang nauna.

Umuwi ako agad at ipinapa-walang bahala ang mga klase pagkatapos ng maiksing usapan namin ni lola. Gamit ang bisekletang may pahid ng dugo, natagpuan ko ang sarili kong nagbibisekleta sa malawak na kalsada sa aming bayan. Natutumba ako, at babangon rin. Naluluha tuloy ako sa sakit. Ang sakit ng iniwan mong gasgas sa akin Chito. Ang sakit, sobra.

 

 

Darkness

Darkness

Darkness. Before it was a fear vision.
But now, I’m longing to live in the dark forever just to touch your warm lips into mine.
Tab-lub-lub.
My heart sings in darkness.

Eyebags

alastres ng madaling araw

mata’y nananatiling mulat

sinusuyod ang malambing na gabi

Walang mintis

basta karamay ay buwan

tinitipa ang lumang piyano

habang mahinahon ang gabi

marahang nagmatiyag

Wala din

mata’y gising pa

gumulong-gulong sa kama

sapi’y lukot-lukot na

apuhap ang luno na unan

Di umubra

diwa’y dilat sa malay

alaskwatro ng umaga

araw’y pasikat na

tinanaw muli ang ulap

Madilim pa

konting tiis na lang

Hinagilap ang salamin

pinagmasdan ang kurba ng mga mata

nagkukubli sa ilalim ng dilim

Eyebags, aba

talagang itutulog ko na.

Not another movie review

Movies can’t blame me. They’re so boring. Well, erm, I’m not generalizing all of them, best to say many of them.

          I’m not a movie geek. The fact that movies secretly command us to cry and laugh at times. I did watched movies sometimes (when friends insisted me), and I really found it so dull. With all movies I had been watched, only ¼ of them satisfied me a little. My eyes start to tire when I’m in the midway of the story. So yes, capital BORING.

          I compared movies to my own perception of love. Love has endings; endings that sometimes make you smile or laugh. It has interesting start on the very first scenes, but will bore you on a halfway.  Like movies, love is very predictable. Predictable in a sense that story lines of everybody else repeat on other people’s life. Holding hands, warm kisses tight hugs, blah blah and blah. Movies contained them all, and that makes it predictable. It is somehow good and romantic but I’ll repeat, it is boring!   

          Foreign and local movies, name it all, they’re all the same. They’re all making us hope that there is true love, that there’s someone out there will proposed a marriage on a train way, someone will die for you, someone will take care of you when you get older, and soul mates do exist. I don’t know, but these were all junks. Movies are unreal, same as love.

    11-21-10 (long ago, huh?)

 

Message sent!

They’re right. You’ll never know the real feeling if the situation wasn’t came yet. You’ll just understand things if you experienced them in action.

And yes, I was there. Puzzling my mind in distress while my new-laundered blanket covered my exhausted body. I wasn’t able to text my mom for three consecutive days. And woaaaah, she’s worried about me. She might thought I was slaughtered or did something, erm, bad.

“Why didn’t you text me? I was worried about you,” mom texted me around seven o’clock in the evening.

And the worst, I wasn’t replied right away because I was asleep. So she called and texted me without a response. I felt her being worried and hysterical that time I woke up and checked my phone.

“I’m sorry mom. I was asleep. Hm, I’m sorry I wasn’t able to text you this past few days, don’t worry I’ll text you more often starting today,” I replied.

“If texting me is a difficult obligation for you to do, well it’s better not to text me anymore,” she said.

I could not believe she just said that! And my heart was in a rush. I could feel the veins splitting down in my chest and releasing its heat which made me choke to death. Teary-eyed. I could not move easily. Guilt. Disgust. Oh men, I think it’s a major offence.

I sent S-O-R-R-Y thrice, but none of those got replies. I was so sorry that time, and I couldn’t help to cry. Maybe for some it was not a big deal but for me it was. I love my mom, so much you can imagine. Even she’s strict and perfectionist, I can say she’s the best mom in the world and no one can replace her tender loving care.

So starting today, I must say I understand things because of foolish experiences of mine. Even though I fucked up, well at least I learned. Isn’t it cute to think the thought that mom know how to “tampo” with you just because you didn’t text her? Small but sweet things are really appreciated like the bigger ones.

Too-toot. Too-toot. And my phone beeps! Message sent!

 

collage

To the man I am loving forever

collageI can still relive how bitter I am (or anti-corny?) before you came into my life. The fact that I never had a boyfriend before, love remained a mystery for me.

Well.. yeah, I had crushes (I almost fell inlove to some of them.. but uhmmm.. I think twice!), but having a serious relationship never came to my mind before.

I’ll confess.

Before, I was always worried because I might get hurt or I might hurt a person. Like ham and cheese and egg, carbonara, and eventually liver spread sandwich, my attitude is “I love you today, then goodbye tomorrow.” Maybe because I didn’t trust anyone but only myself. But now, I am contented to you. There will be no I love you today, then goodbye tomorrow” case, it will be “I love you today, and I love you tomorrow” instead. (Tomorrows never gets drained to its continual routine by the way!)

Before, I had a principle in mind that love was just a game to be won. I am not a playgirl or flirt, what I mean was in love, you should never lose, or else you’ll become the dumbest person in the world. So for the sake of the feelings of others, mine as well, I decided not to be a loser or even a winner. I played safe. But that perception turned into a positive one. Now, love is all about you and me. It’s the feeling that words couldn’t explain by anybody else, even centuries and millenniums will pass.

Before, I never entrust an assurance with everybody. Because I never got myself used to depend on someone, because he might hurt me after I learned to love him. I wanted to be alone before, so that when I fucked up, I know it’s my fault. Fear of goodbyes and forever, because goodbyes are more existing than forever to me before (how emo? Haha.) Yes, I became selfish. But now, I had you. I trust you more than someone else. I am even more open to you than my best friend, and you proved me how wrong I am in terms of disbelieving people around me. You believed in me. You taught me how to love, and be loved. You show me what love is all about. Because of you, I am more concerned with your happiness than my own happiness. You get rid of my bitterness and bad beliefs. You bring out the best in me, and accept me from what I was and who I am today. You lighten up my world like nobody else. You inspired and make me happy in different ways, and you reveal the secrets behind TRUE LOVE.

I am so lucky to be part of your life.. You changed the old me to a new one. Pasts were just trashes that should immediately remove to my mind. It didn’t bother me today and I don’t mind it anymore. Because now, I have you and there’s nothing to be afraid of.  Now, I have you and I will love you for the rest of my life. Now, I have you and you’re the only one I will ever love.

BISEKLETA

Noong bata pa ako, naiinggit ako sa mga kalaro kong marunong magbisekleta. Panay ang karera sa kalsada, wari mo’y mga ibong kakaalpas pa lamang sa hawla, nagliliparan sa lansangan. Naisip kong magpabili kay tatay ng bisekleta para makasabay ako sa mga kalaro ko. Nagpaturo ako kay tatay, sabi ko gusto kong matuto. Tumango lang siya, at binanggit niyang sisimulan na namin ang pageensayo bukas.

Agad akong nagtatalon sa tuwa! Sa wakas, magkakaroon na rin ako ng sariling bisekleta!

Kasisikat pa lamang ni haring araw, higit-higit ko na ang braso ni tatay papunta sa garahe kung saan naroroon ang nakaparadang bisekleta. Inuulit ulit ng aking mga bibig ang pagsambit ng “Tara na tatay! Turuan mo na ako..”

Hindi kataasan ang bago kong bike. Hindi rin naman mababa, sakto lang sa aking puwetan. Hawak ang aking mga kamay habang nagbibisekleta, nasa likod ko si tatay, laging nakasuporta. Tinuraan ako ni tatay ng mga pangkaraniwang style sa pagmamanubela. Pero gusto ko, nasa likod ko lang siya, naka-angkas at naka-alalay sa akin.

Hanggang sa natuto na akong tuluyan sa pagpapadyak ng bisekleta.

Sabi ni tatay, “Anak, kaya mo ng mag-isa”,

Nagsalubong ang dalawa kong kilay, at nag-ngit ngit sa galit. Kaya itong si Tatay, nilambing ako at pinangakuang ibibili ako ng plastic balloon.

Lumipas ang mga linggo, araw-araw kami ni tatay sa parke. Nagagawa ko na ang mga tricks ng mga kalaro ko Masaya ako kasi magaling na akong mag-bisikleta. Pero hindi pa rin nawawala sa pagkaka-alalay ni tatay sa likod ko. Hawak pa rin niya ang kamay kong nagkokontrol sa manubela.

 

“Anak, magaling ka na! pwede ka nang magbisekleta kahit wala ako..”

“Ayoko ‘tay! Gusto ko nasa likod lang kita..”

Tumango lang si tatay at napailing.

Linggo ng umaga, inagapan naming lalo ni tatay sa parke. Sabi niya kasi, hindi kami pwedeng magpahapon dahil sisimba kami. Tinanong niya uli ako,

“Anak, kaya mo na bang mag-bisekletang magisa?”

Agad kong isinagot ang kunot kong kilay at matang naguunahang magpatulo ng luha.Ngumiti si tatay, at sinabing “Kalimutan mo na yun anak, tara na!”

At nagliwanag muli ang aking mukha.

Masaya kami ni tatay na nagbibisikleta sa parke. Sinubukan kong lumampas sa kwadrado ng parke ng maiba naman ang tanawin sa aking panigin. Sinubukan kong tumawid sa kalsada.

Lalong natuwa si tatay sapagkat ang galing ko na raw. Nasundan pa ng maraming eksibisyon. Hanggang sa di ko namalayan, nakasalubong ko ang isang humaharurot na dyip sag awing kanan. Hindi ko alam kung anong preno ang
kakapitan ko, nawala bigla sa isip ko ang mga turo ni tatay. hanggang sa ipinihit ko ang preno sa kanang kamay ko at tumilapon kami ni tatay sa puno.

Nawalan ako ng malay; nakita ko ang mga gasgas sa aking binti, gayun na din sa aking kamay. Masakit ang sariwa kong mga sugat noon. Natuklap sa pagkakabunggo sa mabatong lapag. Lumingon-lingon ako sa paligid. Kinapa-kapa ko ang hangin. Naisip ko agad si tatay,

“Asan ka, ‘tay?” Paglingon ko sa aking likuran, natagpuan ko si tatay. Tumambad ang umaagos nitong dugo sa kanyang ulo.. Nangilid ang luha sa aking mga mata.“W-Wala na si tatay..” Hindi na nagpaawat ang aking mga luhang walang laban. masakit ang sugat ko, subalit mas masakit ang dinanas ko kasama ang aking ama.

Ngayon ‘tay, pwede ka ng bumitaw.